16 de febreiro de 2019

Citas de Groucho Marx

Citas de  Groucho Marx
-Por que debería preocuparme pola posteridade? Que fixo a posteridade por min?

14 de febreiro de 2019

Aforismos de Leonardo

351.- Aquí o poeta respóndenos: Admite os argumentos que preceden; pero di que supera ao pintor, porque fai falar e razoar aos homes mediante diversas ficcións de cousas inexistentes; que os pode arrastrar a tomar as armas; que sabe describir o ceo, as estrelas, a natureza, as artes e calquera outra cousa. Ao que é fácil responder que ningunha destas cousas de que se jacta, pertence á súa profesión propia, pois cando quere falar e arengar, o orador vénceo; se fala de astroloxía, o que di roubouno do astrólogo; e se de filosofía, ao filósofo; porque, en efecto, a poesía non ten dominio propio, e todo o seu mérito é o dun mercador que xunta as mercaderías feitas por diversos artesáns.

12 de febreiro de 2019

CURIOSIDADES SOBRE A GRAN ESFINXE DE GIZA

CURIOSIDADES SOBRE A GRAN ESFINXE DE GIZA

6.- A ESFINXE coloreada

A pesar de que por causa da erosión é case imperceptible, orixinalmente a ESFINXE estivo adornada con varias cores. Na cara aínda se poden apreciar trazas de pintura de cor vermella, e de pigmentos azuis e amarelos no corpo.

9 de febreiro de 2019

Citas de Groucho Marx

Citas de  Groucho Marx
-A xustiza militar é á xustiza o que a música militar é á música.

7 de febreiro de 2019

Aforismos de Leonardo

350.- Que che move, home, a abandonar as túas habitacións da cidade, a deixar parentes e amigos, a percorrer lugares campestres atravesando montes e vales, se non é a beleza natural do mundo, a
que, pensándoo ben, só podes gozar co sentido da vista? E se o poeta quere entón chamarse, el tamén, pintor, por que non aproveitas as súas descricións daqueles sitios, e quédasche en casa sen ter que soportar a calor excesiva do sol? Ao fresco, sen axitación, sen perigo de enfermarche, non conseguirías así un máis útil resultado con menos fatiga? Pero a alma non lograría entón o beneficio que os ollos -xanelas da súa habitación- concédenlle, de contemplar as alegres paisaxes de umbrosos vales, regados polo curso juguetón e sinuoso dos ríos; as variadas flores que harmonizan as súas cores para encanto dos ollos, e todas as outras cousas que se manifestan á vista. E se o pintor, nos días fríos e duros do inverno, ofréceche a imitación deses mesmas paisaxes e doutros que foron escenario dos teus praceres; se nela podes verche de novo en compañía da túa amada, cabe a unha fonte, rodeado de floridas pradarías, baixo a doce e verde sombra das árbores, non sentirás un deleite moi superior ao de ouvir os mesmos efectos descritos polo poeta?

5 de febreiro de 2019

CURIOSIDADES SOBRE A GRAN ESFINXE DE GIZA

CURIOSIDADES SOBRE A GRAN ESFINXE DE GIZA

5.- A barba facilmente substituíble

Durante séculos, a ESFINXE luciu unha longa barba que nalgún momento da súa historia acabou desprendéndose. O arqueólogo francés Vassil Dobrev afirma que a barba non se tallou coa escultura orixinal, xa que ao desprenderse non danou o mentón, polo que a falsa barba engadiríase posteriormente, seguramente durante o proxecto de restauración de Thutmosis IV no século XIV a.c. Actualmente, os restos da barba da Gran ESFINXE consérvanse no Museo Británico.

4 de febreiro de 2019

Vocabulario en castellano

¿Tienes idea de qué es el abaldonamiento?
¿Vendrá del verbo abaldonar?
Quizás no conozcas ninguna de las palabras de hoy y sus significados.


abaldonamiento. (De abaldonar). m. ant. Atrevimiento, osadía.

abaldonar. (De baldonar, con probable infl. del ant. fr. abandonner). tr. ant. envilecer. ú. en Asturias. || 2. desus. Arrentar, ofender. || 3. ant. Abandonar. Ú. en Salamanca y algunos países de América. || 4. prnl. ant. Entregarse.

2 de febreiro de 2019

Citas de Groucho Marx

Citas de  Groucho Marx
-Unha mañá despertei e matei a un elefante en pixama. Pregúntome como puido
poñerse o meu pixama.

31 de xaneiro de 2019

Aforismos de Leonardo

349.- A pintura, nun instante só, representa a súa esencia na túa facultade visual, e utiliza o propio medio con que a percepción recibe os obxectos naturais, e o mesmo momento en que se compoñen a harmónica proporcionalidade das partes constituíntes do todo que satisfai ao sentido: a poesía, en tanto, transmite, por un intermediario menos, digno que o ollo e máis confusamente e con maior tardanza que este órgano, as representacións das formas mencionadas. Devandito órgano é, en efecto, o que interpreta os obxectos, facendo que a sensibilidade poida percibir enseguida, con suma verdade e exactitude, as superficies e figuras que ante el se manifestan, harmonizándoas nun doce concento, agradable ao espírito. Non doutro xeito harmonizar diversas voces simultáneas no sentido do oído; peto tamén neste caso o sentido do oído é inferior en dignidade ao do ollo, porque as sensacións auditivas son fugaces e nacen e morren, tan veloces en nacer como en morrer: cousa que non pode ocorrer co sentido da vista. Se representas para os ollos unha beleza humana composta de fermosos membros ben proporcionados, tal beleza non é tan mortal nin se disipa tan lixeiro como a da música;
así a todo goza de longa permanencia e déixase ver e esculcar. Non renace, como a música, en fortes sonoridades que molestan. Esa beleza humana namórache e é causa de que todos os sentidos quixesen posuíla e loitar a porfía para logralo. A súa boca, por exemplo, desexariamos apropiárnola e
incorporárnola; o noso oído sentiría pracer en escoitar a descrición dos seus encantos; o sentido do tacto penetraría de boa gana en todos os seus segredos; o olfacto anhela absorber o aire que ela constantemente respira. Pero o tempo destruirá en poucos anos esa beleza e harmonía; mentres que, imitada polo pintor, conservarase un longo prazo; e os ollos, desempeñando o seu oficio, senten un pracer tan grande na contemplación da beleza figurada, que non llo procuraría maior a mesma beleza viva. Só o tacto quedará insatisfeito, o cal, se xa logrou antes o seu intento, usando dos seus foros de irmán maior, non impedirá despois á razón que considere ao seu gusto a divina beleza. A isto suplirá en gran parte a imitación pictórica, pero nunca as descricións do poeta, que, pretendendo equipararse ao pintor, non se dá conta de que o tempo separa as súas palabras, coas cales vai mencionando un a un os membros da beleza, deixa que o esquecemento se interpoña entre elas e divide as proporcións, que lle é imposible ao poeta detallar sen gran prolixidade, fallando así no seu intento de compor o resultado armónico feito de tales divinas proporcións. O lapso que basta para a contemplación dunha beleza pictóricamente imitada, non bastará, pois, para a súa descrición verbal; e comete un pecado contra natura, quen se propoña utilizar o oído, alí onde hai que utilizar os ollos.
Aplíqueselle aos mesteres da música, e non á percepción das figuras naturais cuxa imitación compete á pintura.