22 de agosto de 2018

Bradbury

O home estaba frío como un sapo albino.
Ray Douglas Bradbury, nado en Waukegan (Illinois) o 22 de agosto de 1920 e finado o 6 de xuño de 2012.

6 de xuño de 2018

Bradbury

Demasiado tarde comprendín que non é posible esperar a ser perfecto, que hai que saír á vida e caerse e levantarse como todo o mundo.
Ray Douglas Bradbury, nado en Waukegan (Illinois) o 22 de agosto de 1920 e finado o 6 de xuño de 2012.

5 de xuño de 2018

Asociación Ecolóxica

Hoxe, 5 de xuño, é o Día do Medioambiente e diferentes entidades imos a promover a fundación dunha nova entidade.
Ecoloxía, Lecer, Iniciativas e Actividades Sustentables (ELIAS).
Unha modesta entidade da que iremos informando.

4 de xuño de 2018

Inicio de A Fronteira

A FRONTEIRA
Eduardo A. Ponce

Anoitecía. Un fino manto de area e frío deslizábase ominosamente sobre a  cidade. Alá na fronteira, dous soldados escrutan o horizonte, apostados nas súas garitas, impertérritos ante o próximas quince horas de escuridade.
Holes aprendera, co transcorrer dos anos, a discernir case instintivamente, a través das continuas treboadas de area, cando se aproximaba cara á fronteira algún traslúcido. Willis, con todo, acababa de saír da Academia.
- Dígoche que o vin, polo norte. Camiñaba lentamente, pero o seu rastro era inconfundible - argumentaba Willis, sen despegar os ollos dos prismáticos de infravermellos.
- Mira mozo, levo seis anos neste deserto de morte, e podo asegurar, que antes que eses prismáticos capten a un traslúcido, xa o sentiches no teu cerebro e cheirado ao teu ao redor - contestou Holes, mentres acendía un cigarro.

...

3 de xuño de 2018

Inicio de AS ABOMINACIÓNS DE YONDO

AS ABOMINACIÓNS DE YONDO
CLARK ASHTON SMITH

A area do deserto de Yondo non é como a dos demais desertos; entre outras  cousas, Yondo atópase xusto no bordo do mundo, e ventos estraños que  sopran desde un golfo cuxa profundidade non puido determinar ningún astrónomo  sementaron os seus campos devastados co po gris de planetas corroídos, e  as cinzas negras de soles extinguidos. As montañas escuras e con forma  esférica que se elevan sobre unha planicie engurrada e erosionada non son tan só  montañas, xa que algunhas son asteroides caídos que se afundiron nesa area  abismal. Cousas estrañas xurdiron de espazos remotos, cuxa exploración está  prohibida polos deuses de todas as terras decentes e ben gobernadas. Pero
non existen deuses semellantes en Yondo, onde habitan os xenios das estrelas  desaparecidas, e os demos decrépitos cuxas casas foron destruídas en infernos  xa anticuados.
Raiaba un mediodía de primavera cando por fin conseguín saír do interminable  bosque de cactos onde me deixaron os inquisidores de Ong, cando vin aos meus  pés o comezo gris das chairas de Yondo. Repito que se trataba das  doce da mañá dun día de primavera, pero durante a miña estancia nese bosque  fantástico non atopara nada que me lembrase á primavera; a  vexetación que fora cortando no meu camiño, inchada, moribunda e medio  podrecida, non se parecía aos demais cactos, senón que tiña formas abominables de difícil  descrición. O aire estaba densamente cargado de cheiros putrefactos, e  os helechos leprosos moteaban a terra negra e a vexetación enroñada cunha
frecuencia cada vez maior. Víboras dun verde pálido levantaban a cabeza dos  arbustos de cactos, e observábanme con ollos dun ocre brillante, sen  pálpebras nin pupilas. Todo isto inquietoume durante moitas horas; non me gustaban  os fungus monstruosos de brazos descoloridos e cabezas dun malva venenoso que  crecían aos bordos dos charcos fétidos e a ondada sinistra que cubría as  augas amareladas non supuña precisamente un tranquilizante para alguén cuxos  nervios estivesen aínda alterados polas torturas recentes. Entón, cando  ata os enfermizos e horrendos cactos comezaron a escasear mentres que  aparecía xa a area cincenta, comecei a sospeitar ata que punto o meu herexía
espertara un tremendo odio nos sacerdotes de Ong, e a perversidade  infinita da súa vinganza.

...

2 de xuño de 2018

Inicio de ASÍ BURLAMOS A CARLOMAGNO

ASÍ BURLAMOS A CARLOMAGNO
R. A. LAFFERTY

-Estiveramos nalgúns moi altos-dixo Gregory Smirnov, do Instituto-, pero nunca nos atopamos nun tan grande como este, non rodeados de tan apaixonada expectación. Pero, se os cálculos de Epiktistes son correctos, este funcionará.

-Este funcionará-dixo Epikt
.
Era este Epiktistes a máquina Ktistec? Quen o crese? A masa principal de Epikt estaba cinco pisos debaixo deles, pero el instalara unha extensión de si mesmo ata aquel pequeno telladiño. O único que se necesitaba era un cable dun metro de diámetro cunha cabeza funcional montada no extremo.

E que cabeza escollera! Era unha cabeza de serpe de mar, unha cabeza de dragón, de cinco pés de lonxitude e copiada dun antigo entroido. Epikt deuse  tamén a si mesmo unha linguaxe humana, unha mestura de irlandés, hebreo e holandés que parecía sacada dun vello vodevil.

Pero tomouse aquel proxecto moi en serio.

(...)

1 de xuño de 2018

Fragmento de Códice Calixtino, de Luz Pozo Garza LUIS SEOANE

A LUÍS SEOANE

Coma un cántaro
que unha rapaza leva
con amor
as escuras lembranzas
entre a gloria
e a cinza
falan.

Pechas os ollos
sobre un códice vello
as verbas xorden
fondas
na idade sen acordo
so un nome.

...

31 de maio de 2018

A RESPOSTA

A RESPOSTA
Fredric Brown

Dwar Ev soldou ceremoniosamente a última conexión con ouro. Os ollos dunha ducia de cámaras de televisión contemplábanlle e o subéter transmitiu ao universo unha ducia de imaxes sobre o que estaba a facer.
Endereitouse e fixo un aceno a Dwar Reyn, achegándose despois a un interruptor que completaría o contacto cando o accionase. O interruptor conectaría, inmediatamente, todo aquel monstro de máquinas computadoras con todos os planetas habitados do universo - noventa e seis mil millóns de planetas - no supercircuito que os conectaría a todos cunha supercalculadora, unha máquina cibernética que combinaría todos os coñecementos de todas as galaxias.
Dwar Reyn falou brevemente aos miles de millóns de espectadores e oíntes.
Despois, tras un momento de silencio, dixo:
- Agora, Dwar Ev.
Dwar Ev accionou o interruptor. Produciuse un impresionante zumbido, a onda de enerxía
procedente de noventa e seis mil millóns de planetas. As luces acendéronse e apagaron ao longo dos moitos quilómetros de lonxitude dos paneis.
Dwar Ev retrocedeu un paso e lanzou un profundo suspiro.
- A honra de formular a primeira pregunta correspóndeche a ti, Dwar Reyn.
- Grazas - repuxo Dwar Reyn -, será unha pregunta que ningunha máquina cibernética puido contestar por si soa.
Volveuse á máquina.
- Existe Deus?
A impresionante voz contestou sen vacilar, sen o chasquido dun só relé.
- Si, agora existe un Deus.
Un súbito temor reflectiuse na cara de Dwar Ev. Deu un salto para agarrar o interruptor.
Un raio procedente do ceo despexado abateulle e produciu un curtocircuíto que inutilizó o interruptor.

FIN


30 de maio de 2018

Inicio de XA CHEGOU O MAIO de Antón Tovar

Xa chegou, de lonxe,
de verde, vestida,
co refaixo novo,
a dona perdida.

Chea de paxaros,
de froles cheíña,
vén a primavera
muíña, muíña.

No bico do maio
van os bicos dela,
e chegan seus bicos
deica aquela estrela.

A estrela lonxana
i a lúa i o sol
abrochan agora
tal como unha frol.

29 de maio de 2018

A CONDENA

A CONDENA
Fredric Brown

Charley Dalton, astronauta procedente da Terra, cometera un grave delito facía menos dunha hora tras a súa chegada ao duodécimo planeta que orbitaba ao redor da estrela Antares. Asasinara a un antariano. Na maioría dos planetas, o asasinato era un delito e noutros un acto de civismo. Pero en Antares era un crime capital.
- Condénaselle á morte - sentenciou solemnemente o xuíz antariano -. A execución levará a cabo mediante unha pistola de raios, mañá ao amencer.
Sen posibilidade algunha de recorrer a sentenza, Charley foi confinado no Pavillón dos Condenados.
O Pavillón compúñase de 18 luxosas cámaras, todas elas espléndidamente abastecidas dunha gran variedade de viandas e bebidas de todas clases, con cómodo mobiliario e todo aquilo que un poida imaxinar, incluída compañía feminina en cada habitación.
- Caramba! - dixo Charley.
O gardián antariano inclinouse e dixo:
- É o costume no noso planeta. Na súa última noite, aos condenados á morte concédeselles todo o que desexen.
- Case mereceu a pena a viaxe - contestou Charley -. Pero, dígame, cal é a velocidade de rotación do seu planeta? De cantas horas dispoño?
- Horas?... Iso debe ser un concepto terrestre. Vou telefonar ao Astrónomo Real.
O gardián telefonou e escoito atentamente durante un intre, daquela dirixíndose a Charley Dalton, informou:
- O teu planeta, a Terra, realiza 93 revolucións ao redor do seu sol no transcurso dun período de escuridade en Antares II. A nosa noite equivale, máis ou menos, a cen anos terrestres.
O gardián, cuxa esperanza de vida era de vinte mil anos, inclinouse respetuosamente antes de retirarse.
E Charley Dalton comezou a súa longa noite de festíns, de bebedeiras e etcétera, aínda que non necesariamente nesa orde.

FIN

28 de maio de 2018

MORT - MundoDisco 4

MORT
MundoDisco 4
(Comentario De Contraportada)

Mortimer é un mozo soñador e despistado a quen lle toca en sorte unha inesperada tarefa: converterse en aprendiz da Morte e aplicarse en liberar almas da súa envoltura carnal. A verdade, Mort non está demasiado capacitado para iso, e nunha das súas primeiras misións -liberar a alma dunha atractiva princesa que está a piques de ser asasinada-, decide no seu lugar «liberar» a alma do asasino, interferindo así nos designios do Destino e provocando o consecuente desaguisado. Pola súa banda, a Morte, delegando boa parte do seu traballo en Mort, dedícase a beber, xogar aos dados e embarcarse en enrevesadas reflexións filosóficas...


27 de maio de 2018

Pío Baroja - Medium

Pío Baroja - Medium

Son un home intranquilo, nervioso, moi nervioso; pero non estou tolo, como din os médicos que me recoñeceron. Analicei todo, profundei todo, e vivo intranquilo. Por que? Non o souben aínda.
   
Desde hai tempo durmo moito, cun soño sen ilusión; polo menos, cando me esperto, non recordo se soñei; pero debo soñar; non comprendo por que se me figura que debo soñar. A non ser que estea a soñar agora cando falo; pero durmo moito; unha proba clara de que non estou tolo.
   
A medula miña está a vibrar sempre, e os ollos do meu espírito non fan máis que contemplar unha cousa descoñecida, unha cousa gris que se axita con ritmo ao compás das pulsaciones das arterias no meu cerebro.
   
Pero o meu cerebro non pensa, e, con todo, está en tensión; podería pensar, pero non pensa... Ah! Sorrídesvos, dubidades da miña palabra? Pois ben, si.
   
Adiviñástelo. Hai un espírito que vibra dentro da miña alma.
...

26 de maio de 2018

Fragmento de Quintana Viva, de Xosé Filgueira Valverde.

NOS MAIOS
Naquel mes dos maios tiven moita dolor. Os rapaces andaban a cantar, polas rúas, e o recender das roseiras entraba polas ventás do xardín. ¡Que tristura teñen as cántigas e os arumes nun mes de maio tan tristeiro cal o meu! Porque naquel mes levaron ao meu pai nun cadaleito mouro e os cregos deixaron chea a casa dos laios das súas cántigas e do arume do seu incenso.
...
Este mes de maio
é o mes das flores
en que os paxariños
nos mostran os seus amores.

25 de maio de 2018

Inicio de PUNTO DECISIVO

PUNTO DECISIVO
Poul Anderson

Por favor, míster, podería darme unha galleta para a miña camelloterio?

Non eran exactamente as palabras que cabía esperar no instante en que a Historia cambiaba de curso e o Universo non podía volver ser nunca o que era. A sorte está botada; este é o signo da conquista: non podemos quedarnos sentados aquí por máis tempo; temos a esas verdades como evidentes en si
 mesmas; o navegante italiano ha arribado ao Novo Mundo; Divos meu, a cousa funciona! Ningún home dotado de imaxinación pode lembrar esas ou parecidas frases sen que un calafrío percorra a súa espiña dorsal. Pero as palabras que a pequena Mierna dirixiunos, naquela illa a medio milleiro de anos-luz da Terra...

A estrela estaba catalogada AGC 4256836, unha anana K2 de Casiopea. A nosa nave efectuaba un rutineiro recoñecemento preliminar daquela rexión, e xurdira bastante misteriosamente - con canta facilidade esquecen os terrestres que cada planeta é un mundo completo! -, aínda que o feito non tiña nada de extraordinario neste fantástico cosmos. Os Comerciantes anotaran os lugares que valía a pena investigar a fondo; o mesmo fixeran os Federais; as listas non eran idénticas.

Ao cabo dun ano, a nave e os homes estaban igualmente esgotados. Necesitabamos un descanso, pasar unas cantas semanas repóndonos e recuperándonos antes de emprender o longo voo de regreso. Atopar un lugar apropiado é toda unha arte. Hai que visitar os soles próximos que parecen máis
adecuados. Se se chega a un planeta cuxas características físicas xerais son terrestroides, compróbanse os detalles biolóxicos - moi coidadosamente, aínda que o feito de que a operación sexa case enteiramente automática faia bastante rápida - e establécese contacto cos autóctonos, se existen. Os primitivos teñen preferencia. E non porque se teman posibles perigos militares, como algúns cren. Os Federais insisten en que os nativos non se opoñan a que os estranxeiros acampen no seu territorio, en tanto que os Comerciantes non comprenden que alguén, civilizado ou non, que non descubrise a enerxía atómica, poida ser unha ameaza. O que ocorre é que os primitivos son menos dados a formular preguntas complicadas e a converterse nunha molestia. As tripulacións espaciais agradecen que non se lles fale de civilizacións mecánicas.
...