24 de xuño de 2017

Cantiga de San Xoan

Décheme unha pera parda
e unha mazán xuaniña,
déchemas pola ventana;
Deus cho pague, queridiña.

22 de xuño de 2017

Aforismos de Leonardo

285.- Escribe na túa ANATOMÍA como en tan pequeno, espazo a imaxe que se forma no ollo pode renacer e recomporse na súa dilatación. 

20 de xuño de 2017

Construcións funerarias: primeiras manifestacións da arquitectura exipcia.

Construcións funerarias: primeiras manifestacións da arquitectura exipcia

As tumbas das primeiras dinastías atópanse en Abydos. Son tumbas de madeira e ladrillo escavadas en fosos que teñen falsa bóveda de pedra. A estas construcións engádense cámaras para colocar as ofrendas e o axuar funerario, composto de numerosos e variados artigos: armas, vaixelas, ornamentos e espátulas talladas con formas animais. Ademais, inclúense alimentos (gran, cervexa, aceite) para atender ás necesidades do defunto.

O rei era o representante de todo o pobo, o intermediario entre os homes e os deuses. Se se garantía a supervivencia do rei, quedaba pois resgardada tamén a vida de todos os demais grupos e a continuidade, por tanto, do ciclo anual do Nilo co desbordamento das súas augas. Os ritos funerarios cobraron importancia a medida que os administradores e nobres desexaron ter tamén un enterramento semellante ao do rei, que lles asegurase a vida eterna. Esta é a orixe e desenvolvemento das mastabas, forma habitual da arquitectura funeraria das clases altas. Se nun principio os cemiterios estaban no interior das cidades, coa adopción do culto destinado á vida eterna, as mastabas agrupáronse formando rúas de trazado regular. Estas constituían auténticas cidades dos mortos afastadas do centro urbano. Ao mesmo tempo, cristalizaron tres principios que rexerían no futuro as prácticas funerarias e que se manterían inalterables ao longo de toda a historia de Exipto: o mantemento permanente do corpo do defunto, a necesidade de que o material da sepultura fose imperecedero e a alimentación do ka para que este puidese subsistir.


19 de xuño de 2017

Cita

Todas as cousas boas que existen son o froito da orixinalidade.

John Stuart Mill

18 de xuño de 2017

PERO DE AMBROA

PERO DE AMBROA

Pedí eu o cono a ua molher,
e pediu-m'ela cen soldos entón;
e dixe-lh'eu logo: «Mui sen razón
me demandades; mais, se vos prouguer,
fazed'ora (e faredes melhor)
ua soldada polo meu amor
a de parte, ca non hei máis mester».

Fazen soldada do ouro, que val
mui máis ca o vosso cono, de pran;
fazen soldada de mess'e de pan,
fazen soldada de carn'e de sal;
por én devedes do cono fazer
soldada, ca non ha de falescer,
se retalhardes, quen vos compr'o al.

E podede-lo vender (eu o sei)
tod'a retalho, por que saberán
que retalhades, e comprar-vos-an
todos del parte, como eu comprei.
Aínda vos d'al farei mui melhor:
se do embiigo havedes sabor,
contra o rabo vo-lo filharei.

17 de xuño de 2017

Fragmento de artigo "Antrax"

Ántrax
M. VÁZQUEZ MONTALBÁN

New York tivo o seu poema escrito en granadino surrealista e Las Vegas gozou de cantores significados da posmodernidade, sobre todo arquitectos líricos que, din, son inseguros como arquitectos e como líricos. Cando analiza a arquitectura dun hotel de Las Vegas, o teórico cultural Jameson comenta que a arquitectura posmoderna non modifica un programa de vida, limítase a envolvelo, porque esa arquitectura foi concibida como unha instalación deshistorificada, desde a implícita aceptación do final da historia.

A posmodernidad foi un breve período de vacacións do espírito, ante a evidencia do fracaso dun modelo de crecemento continuo material e intelectual. Outra cousa é que mereza ser rehistorificada segundo a oferta de Frederic Jameson: 'Unha nova arte política -se tal cousa fose posible- tería que arrostrar a posmodernidade en toda a súa verdade, é dicir, tería que conservar o seu obxecto fundamental -o espazo mundial do capital multinacional- e forzar ao mesmo tempo unha ruptura con el, mediante unha nova maneira de representalo que aínda non podemos imaxinar e que nos permitirá recuperar a capacidade de coñecer a nosa situación como suxeitos individuais e colectivos e as nosas posibilidades de acción e loita, hoxe neutralizadas pola confusión espacial e social'.
...

16 de xuño de 2017

IV CORUÑA EN SEPIA

Coma no caso da outra foto publicada esta semana, temos aquí un fragmento dunha praza que foi variando moito ao longo do tempo.

15 de xuño de 2017

Aforismos de Leonardo

284.- Oh, admirable e estupenda necesidade, ti obrigas coa túa lei para todos os efectos a participar, polo máis curto camiño, das súas causas! Velaí os verdadeiros milagres! 

14 de xuño de 2017

IV CORUÑA EN SEPIA

Un dos espazos recoñecibles da Coruña pero que cada certo tempo remodélase sen ter conseguido ainda un modelo que funcione.

13 de xuño de 2017

A arquitectura exipcia.

A arquitectura exipcia.

A cultura exipcia está profundamente ligada á natureza, de xeito que a arquitectura convive en harmonía co marco xeográfico. O val do Nilo ofrece unha paisaxe de chairas nas proximidades do río formando terrazas e, máis aló dos desniveis, está a inmensa planicie desértica.
A ausencia de madeira e pedra determinan que a construción da vivenda, incluso os palacios máis grandiosos, sexan de ladrillos de adobe sen cocer. Pola contra, as construcións sacras, templos e tumbas, realizábanse en pedra. Construídas para a eternidade, son as únicas estruturas arquitectónicas que chegaron aos nosos días.
A arquitectura sacra non está pensada como espazo habitable, senón como forma volumétrica pura, que se sitúa na inmensidade dun territorio. A articulación do espazo no interior das construcións segue unha ordenación que depende do trazado dun eixo. As diferentes dependencias disponse aliñadas, configurando unha traxectoria que se prolonga desde o exterior profano ao interior sacro máis recóndito do templo. Toda a arquitectura está pensada conforme ás necesidades dos dous rituais fundamentais na vida exipcia: o funerario e o culto aos deuses.

12 de xuño de 2017

Cita

A liberdade do individuo debe estar limitada dalgún modo; non debe converterse en molestia para os outros.

John Stuart Mill

11 de xuño de 2017

PERO DE AMBROA

PERO DE AMBROA

Os beesteiros daquesta fronteira
pero que cuidan que tiran mui ben,
quero-lhis eu conselhar ua ren:
que non tiren con María Balteira,
ca todos quantos alí tiraron
todos se dela con mal partiron
assí é sabedor e é arteira.

Tirou ela con uu beesteiro,
destes d'el-Rei, que saben ben tirar;
e, primeira vez, polo escaentar,
leixou-se i logo perder un dinheiro
e des i outr'; e, pós esqueentado,
tirou con el, e ha dele levado
quanto tragía t. eno bragueiro.

Os beesteiros dos dous carreirões
tiran con ela, e pon-se sinal;
nen os outros, que tiravan mui mal,
atiraran a dous dos pipeões;
foron tirando, e bevendo do vinho;
o beesteiro, com'era mininho,
non catou quando s'achou nos colhões!

10 de xuño de 2017

A derrota no sangue

M. VÁZQUEZ MONTALBÁN

Non me gusta levar a derrota no sangue. Non me gusta levar nada no sangue, nin sequera o colesterol. Pero teño a derrota nalgún pliegue do cerebro próximo ás verdes neuronas do sentimento, e cando vexo películas como A lingua das bolboretas ou leo novelas como O lapis do carpinteiro, conmóvome ao límite da autocompasión, en homenaxe a min mesmo, procreado en 1938 e nado na cidade ocupada polas casullas, as botas e a camisa azul e a boina colorada.

Manuel Rivas soubo crear a poética da Galicia vencida antes que o resto de España, desde 1936 ocupada pola barbarie, e os relatos que prestan argumento á formidable película de Cuerda son hixiénicos, como o é O lapis do carpinteiro, coa boa letra, de Chirbes, as dúas grandes novelas sobre a guerra escritas polos seus netos.
...

9 de xuño de 2017

IV CORUÑA EN SEPIA

Este espazo da cidade é un pouco mais dicicil de atopar?

Onde estamos?

Que edificio vemos?