23 de agosto de 2017

22 de agosto de 2017

Bradbury

Actuar sen saber leva directamente ao precipicio.
Ray Douglas Bradbury, nado en Waukegan (Illinois) o 22 de agosto de 1920 e finado o 6 de xuño de 2012.

21 de agosto de 2017

20 de agosto de 2017

SPITFIRE

SPITFIRE
Gilberto Solís

Agosto 20, 1941

Nalgún lugar sobre Inglaterra...

O zumbido alertouno da proximidade do seu inimigo! Desesperado virou a cabeza cara un e outro lado, buscándoo coa vista. Ah! aí! detrás, por arriba e achegándose con celeridade!.

A toda velocidade elevouse, trazando un arco cara á esquerda. O seu opoñente, aínda incapaz de saír do seu picado, pasouno e nivelouse uns 300 metros mais abaixo.

Agora era a súa quenda.

Virando grácilmente lanzouse nunha hábil catenaria sobre el, á vez que aumentaba a velocidade.

Pero o outro viuno, virou con presteza á dereita ciñéndose no xiro, nun intento bastante hábil por confrontalo.

Ao ver esta reacción desacelerou. O seu branco, agora malogrado, dirixiuse cara a el. Aumentou a velocidade unha vez máis. Se era un duelo o que o outro quería, íalle a mostrar que el non era dos que os escapaban.

Ambos os contendentes aproximáronse velozmente un contra o outro. Aquel que declinase o duelo estaba perdido! Con seguridade o seu adversario perseguiríao ata derrotalo.

Pero ningún cedeu, así a todo; acelerando, pasáronse un ao outro xiraando sobre os seus eixos apenas a tempo de evitar a colisión... ningún abriu fogo.

Ao saír da suave curva ascendente que se viron obrigados a efectuar, ambos os rivais saudáronse, o un cun sonoro ruxido, o outro cun acrobático xiro, e a continuación separáronse.

O piloto estaba contento, fora una magnífico duelo e o seu opoñente estivera á altura. A pesar de que o sorprendeu nun principio este repúxose on rapidez e reaccionando con pericia, o Spitfire MK-1 afastouse en dirección ao Leste, cara á súa base.

O seu rival, pola súa banda, tamén estaba satisfeito, mantivera o seu territorio e expulsara a aquel intruso de ruidosa voz; mesmo gozara o duelo. Despois de todo non é frecuente que dous SPITFIRES (cospe lumes) enfrontáranse en duelos amigables sobre os ceos de Inglaterra. Contento, o dragón
enfilou cara ao Norte, cara ao seu fogar.

19 de agosto de 2017

Inicio de Asociación de Amigos da Claustrofobia

Asociación de Amigos da Claustrofobia

Díxome o redactor xefe que pensase algún tema lixeiro, refrescante, que a xente acaba de volver de vacacións e bastantes problemas ten xa co cartón de crédito. Funme a dar unha volta e pregunteilles aos vendedores de xeados que que tal lles ía, cantos polos vendían e bobadas así, pero non vía o modo de escribir un artigo con iso. Entón ocorréulleme mirar as páxinas amarelas, porque cando non se me ocorre nada miro as páxinas amarelas, que teñen de todo, e atopei o teléfono dunha cousa que se chamaba Asociación de Amigos da Claustrofobia. Chamei, dixen que quería escribir algo sobre eles e citáronme nas súas oficinas, situadas no soto dun edificio vello da Costiña dos Anxos.

-Como se lles ocorreu crear esta asociación? -empecei.
-Bo, non foi fácil, en Madrid hai xa asociacións para todos os gustos: Os Amigos da Capa, Os Gordos Satisfeitos, as Sudacas Reunidas, os Partidarios da Psicomotricidade, os Afectados polo Trastorno de Pánico con Síndrome de Agorafobia, etcétera. Tratábase de encher un oco, e despois de mirar o que había e o que non había, ocorréusenos crear a Asociación de Amigos da Claustrofobia. Xa estamos inscritos no Rexistro de Asociacións do Ministerio, pero aínda non recibimos ningunha subvención.
O soto non tiña xanelas e, á parte da porta de entrada, só vin unha especie de gatera da altura dun home de estatura normal, aínda que coas pernas amputadas.
-Onde dá iso? -preguntei.
-A un sumidoiro. Hai xente que o pasa moi mal dentro dos sumidoiros. Usámolo para distinguir ao claustrofóbico do nacemento do vicioso. A claustrofobia, segundo os últimos estudos, é xenética e hereditaria; tamén se pode adquirir ao longo da vida, pero entón trátase dunha desviación, e nós non queremos xente desviada na nosa asociación, sobre todo -agora que estamos a piques de recibir o respaldo da CE, recoñecemento que leva aparellada unha subvención importante. Xa ve, estas oficinas teñen moitas carencias, e só sobrevivimos coas cotas dos nosos afiliados.
-Que farán se conseguen unha subvención?
-Instalarémonos dentro dunha caixa forte.
...

18 de agosto de 2017

IV CORUÑA EN SEPIA

Hai edificios que está claro marcan a cidade. E este espazo que tanto cambiou non parece tan alleo grazas ao edificio da dereita.

17 de agosto de 2017

Aforismos de Leonardo

Refutación das ciencias ocultas 
293.- Como o máis parvo dos razoamentos humanos debe ser reputado o que convida á credulidade na nigromancia, irmá da alquimia, a cal dá a luz cousas simples e naturais; pero é tanto máis digna de censura que a alquimia, canto ela non dá a luz cosa algunha que non sexa a súa propia imaxe, é dicir, a mentira.

16 de agosto de 2017

15 de agosto de 2017

Os templos funerarios exipcios

Os templos funerarios exipcios

As construcións funerarias, que se organizaron en función dos rituais previos á localización definitiva do defunto na súa tumba, quedaron perfectamente definidas durante a IV dinastía, desde a construción da pirámide de Meidum. Os dous módulos arquitectónicos que completan a tumba son os templos, un situado no val e outro no lado este da pirámide, unidos por unha calzada ascendente cuberta. No templo do val tiña lugar o proceso de momificación e purificación do corpo e no templo funerario da pirámide ultimábanse os ritos coa cerimonia máis importante, «a abertura da boca», pola que o ka do defunto animaba a estatua.

No complexo funerario de Gizeh, o templo do val da pirámide de Chefren é o único que proporcionou restos arquitectónicos de importancia. Consta dunha planta inscrita nun cadrado con muros lisos en noiro. A entrada, desde o lado oriental do edificio, ten dous accesos simétricos con vestíbulos independentes que se comunican nunha antecámara. Desde esta éntrase a unha sala hipóstila en forma de T invertida que consta dunha nave lonxitudinal con dobre fila de alicerces, cuxos muros interiores estaban flanqueados por 23 estatuas sedentes de Chefren. Na construción da sala hipóstila utilízase por primeira vez como soporte a pilastra cuadrangular, que exerce de sostén libre sen contar cunha parede de apoio. A sabia conxunción de elementos e o sentido da proporción conseguen que os bloques pétreos de granito rosado proporcionen uniformidade a todo o edificio. A luz filtrábase por ranuras abertas no teitume plano. O edificio, que é emblemático, ten unha arquitectura arquitrabada. A harmonía da sala hipóstila é ademais perfecta.

Dos templos funerarios do complexo de Gizeh, soamente na pirámide de Micerino quedan restos que permiten reconstruír o orixinal. Do templo de Cheops, que é o máis antigo, hai vestixios dos alicerces cadrados de basalto que rodeaban o patio interior, o que testemuña un tipo construtivo que sería característico dos templos dedicados aos deuses. O templo de Micerino, con todo, é o que informa da existencia dun gran patio aberto á luz do día e rodeado por alicerces.

14 de agosto de 2017

Cita

Vale máis ser un home insatisfeito que un porco satisfeito.

John Stuart Mill

13 de agosto de 2017

PERO GARCÍA BURGALÉS

PERO GARCÍA BURGALÉS

Nunca Deus quis nulha cousa gran ben
nen de coitado nunca se doeu,
pero dizen que coitado viveu;
ca, se s'el del doesse, doer-s'-ía
de mí, que faz mui coitado viver,
a meu pesar, pois que me foi tolher
quanto ben eu eno mund'atendía.

Mais, en quant'eu ja vivo for, por én
non creerei que o Judas vendeu
nen que por nós na cruz morte prendeu
nen que filh'éste de Santa María;
e outra cousa vos quero dizer:
ca foi coitado non quero creer,
ca do coitad'a doer-s'avería.

Aínda vos del direi outra ren,
pois quanto ben havía me tolheu:
e quant'el sempre no mund'entendeu
de que eu mui gran pesar prendería,
per bõa fe, d'alí mi o fez prender;
por esto non quer'eu per el creer,
e, quanto per el crive, fiz folía.

E se el aquí houvess'a viver
e lh'eu por én podesse mal fazer,
per boa fe, de grado lho faría!
Mais, mal pecado, non hei én poder
e non lhi poss'outra guerra fazer;
mais por torpe tenh'eu quen por el fía!

12 de agosto de 2017

Inicio de Visión do futuro remoto

Visión do futuro remoto
Maria Covadonga Mendoza

A terra está seca, áspera ao tacto do único ollo do ceo, que queima coa súa furia a area estéril; as pegadas da vida foron borradas polo alento da desolación. De lonxe, distínguense as ruínas de atalaias centenarias que hai tempo dobraron a testuz de pedra, trastornadas polo abandono. O aire cala os seus restos mortos en balde intento por resucitalas. Non hai movemento, nin son algún. Ao redor delas pulula un gran número de seres invisibles, pálidos recordos de existencia, sinal inequívoco do paso da morte. Roldan as xambas derrubadas, saltan os muros, dan voltas ao redor do que noutro tempo foi o seu fogar. Non teñen memoria, e ignoran que lles leva a volver unha e outra vez a aquel sitio onde xa non lles recibe ninguén.

Queren gritar pero carecen de gorxa; ou chorar sobre as fosas onde aínda repousan os seus ósos, pero foron privados de ollos. Permanecen nun estado de eterna ignorancia e eterna esperanza; separados tanto da vida como da morte, sen poder procrear materia nin pensamento, sen poder sentir pracer ou dor; cegos, mudos e xordos.

Con pesadelos no canto de soños, como entes vexetativos, carentes mesmo de extensión física. O tempo non lles afecta, pois están fóra dos seus dominios; veno pasar, veno deterse e acelerarse, destruír o orgánico e o inorgánico, en conivencia coas súas fillas, as doncelas da morte, portadoras de afiadas espadas que se ceban en todo canto existe sen asomo de remorso.

...

11 de agosto de 2017

Fragmento de O misterio dos fillos de Lúa

Texto de Fina Casalderrey Fraga, nada en Xeve (Pontevedra) o 11 de agosto de 1951, escritora galega.

—¡Ola, Davi! ¿Preparámoslla agora?
—Claro. Estábate agardando. Acórdate de que é un segredo, e non nos pode ver ninguén.
—Nin sequera llelo podemos dicir ós nosos pais.
—Iso.
—¿Xa pensaches nalgún sitio? 
—Si, na mesa de noite que está a carón do conxelador.
—¿Ten porta?
—Claro. Pero se lla pechamos..., ¡non respira! 
—Pois temos que levala ó sitio para que se afaga e aprenda. Anque se nos ve túa nai, xa non hai segredo.
—Pois levámola cando non mire ninguén.
...

10 de agosto de 2017

Aforismos de Leonardo

292.- O ollo non podería enviar nun mes a súa potencia visual á altura do Sol.