16 de outubro de 2017

Cita

Pola rúa do xa vou,  vaise á casa do nunca.

Miguel de Cervantes

13 de outubro de 2017

Gómez Pérez das Mariñas

Gómez Pérez das Mariñas probablemente naceu en Betanzos e os seus dominios principais estendíanse polas terras comprendidas entre esta poboación e A Coruña.
Sendo aínda un rapaz estivo na corte do rei Xoán II que sentía moito aprecio por el. Tamén serviu con lealdade ao seu fillo o rei Henrique IV. O rei concedeulle en 1467 o ano en que estalou a Gran Revolta Irmandiña, a propiedade dunhas casas na Coruña como compensación dos gastos que lle ocasionara a defensa da cidade do conde de Benavente.
Durante a Revolta marchou a refuxiarse no Mosteiro de Samos e logo foi un dos principais dirixentes nobiliarios para retomar as súas fortalezas e as do seu xenro, Diego de Andrade.
Casou con Tareixa de Haro coa que tivo tres fillas, María das Mariñas que casou con Diego de Andrade; Constanza das Mariñas e Xenebra das Mariñas.
Testou o 4 de novembro de 1474 na Coruña, deixando disposto que fose enterrado na igrexa do convento de San Domingos de dita cidade.
Unha das súas propiedades nas Mariñas foi a Torre de Bergondo, hoxe coñecida como Pazo de Mariñán.

12 de outubro de 2017

Aforismos de Leonardo

300.- Non me ocuparei da Fisiognomónica nin da Quiromancia, porque non hai verdade nelas, simples quimeras sen fundamentos científicos.

11 de outubro de 2017

Visita ao Pazo de Mariñán

O Pazo de Mariñán foi declarado Conxunto histórico artístico o 5 de outubro de 1972 e por tanto neste mes cumpre 45 anos con esta distinción.

En colaboración coa asociación Universitaria INCUDE iremos este sábado día 14 saíndo en autobús ás 16,00 dende o Centro Universitario de Riazor.

Un grupo forzosamente pequeno xa que o límite no interior é de so 25 persoas.

Agardamos que o tempo acompañe para visitar os xardins.
A cota da actividade é de 10 euros e os viaxeiros recibirán un pequeno lirbo que editamos hai anos sobre este Pazo.

10 de outubro de 2017

O templo de Karnak

O templo de Karnak.

Karnak é un conxunto de construcións sacras, levantadas ao longo de varios séculos por sucesivos faraóns. O resultado é un gran número de pilóns, patios, chairas, portas, salas, obeliscos, pasadizos, etcétera, rodeado por un muro de adobe de perímetro trapezoidal. O complexo arquitectónico comezou a incrementar as súas edificacións a partir do século XVI a.C.

O templo de Amón é a construción principal do recinto de Karnak, que no seu núcleo ten a forma do amorno modelo cos seus pilóns, vestíbulo, sala hipóstila e santuario.

A este núcleo fóronselle engadindo diferentes patios, pilóns, salas hipóstilas e outros templos auxiliares, de maneira que o aspecto final é unha sucesión de edificios e complexas estruturas arquitectónicas.

Na súa zona sur comunícase co santuario de Mut, deusa da fertilidade, a través dun camiño salpicado de pilóns que conducen ao recinto externo, onde se prolonga nunha avenida de esfinxes. Paralela a esta avenida iníciase outra ruta sacra que conduce, tamén en dirección sur, cara ao espectacular templo de Luxor.

Dentro do templo, tras atravesar o primeiro pilón e un gran patio, chégase ao segundo pilón que dá paso á sala hipóstila. Considerada a máis emblemática de toda a arquitectura exipcia, foi erixida baixo os auspicios do faraón Ramsés II.

Esta sala é, en realidade, un colosal conxunto de 134 columnas de grandiosas dimensións (103 metros de longo e 52 metros de ancho) que conforman un eixo axial que divide en dúas partes a sala, creando, deste xeito, un longo e ancho corredor procesional.

O número e as dimensións das columnas crean no visitante a sensación de penetrar nun denso bosque.

O efecto está acentuado pola forma das columnas, cuxos capiteis lembran, aínda que moi estilizadas, flores de papiros cos pétalos abertos e pechados. A policromía, que na actualidade perdeuse, contribuía, sen dúbida, ao logro de tal efecto.

As salas hipóstilas representan simbólicamente a perfección da ordenación do cosmos e teñen por tanto un significado relixioso-espiritual. Constitúen, por si mesmas, un verdadeiro universo formado pola unión do terreal coa esfera do celeste, da natureza co máis sacro.

9 de outubro de 2017

8 de outubro de 2017

Fragmento de Paseata arredor da morte

Paseata arredor da morte é unha obra de Domingo García-Sabell, nado o 8 de outubro de 1909 en Santiago de Compostela e finado o 5 de agosto de 2003 na Coruña. Foi médico, escritor, político e académico.

Caos e vacuidade son os parámetros glorificados pola plástica tanática. Onde había un home, o que hai é un esqueleto, cómpre dicir, ren. Onde había unha espléndida muller, o que hai é un cadaleito, cómpre dicir, o envoltorio de ren. Reaparecen en nós, levadas da man dos novos artistas, as vellas palabras dos vellos epitafios: cinza, silencio, ren.
Despois dun grande arrodeo, as audacias ultractuais chegan a peiraos xa coñecidos. Por baixo da alporización figurativa rosma, sarcástico e burlón, o perenne fungar da morte. A arte, pois, terá que declina-los seus propósitos. A metafísica sen palabras tampouco serve. Quedan algúns cadros excelentes. E catro textos de formal fermosura indiscutible. A paz renace. E con ela xorde outravolta a inquedanza cara ó descoñecido. 
...

7 de outubro de 2017

Inicio Diagnóstico de morte

Diagnóstico de morte
(A Diagnose of Death)
Ambrose Bierce

- Non son tan supersticioso como algúns dos teus doutores de ciencia, como ti compraces en dicir - dixo Hawver, replicando unha acusación que non fora feita - Algúns de vostedes, só algúns, confeso, cren na inmortalidade da alma, e en aparicións que a túa non tes a honestidade de chamar fantasmas. Non vou dicir máis que eu teño a convicción que os vivos algunhas veces son vistos onde non están, en lugares onde estiveron, onde eles viviron tanto tempo, quizais tan intensamente, como para deixar as súas impresións en todo o que os rodea. Sei, en efecto, pode ser que un ambiente poida ser tan afectado pola personalidade dunha persoa como para impresionar, moito despois, unha imaxe dun mesmo aos ollos doutro. Indubidablemente a personalidade impresa ten que ser o tipo xusto de personalidade e os ollos perceptores teñen que ser o tipo xusto de ollos, os meus por exemplo.
...

6 de outubro de 2017

Irmandiña

No imaxinario colectivo galego os irmandiños quedaron como unha mostra do que pode facer o pobo unido. E por iso os termos irmandiños, irmandade e demais son empregados en tantas ocasións ao longo da historia.
Así diferentes seleccións deportivas galegas son alcumadas como forzas de Breogán, outro exemplo do que falamos, e tamén coma irmandiña.

5 de outubro de 2017

Aforismos de Leonardo

299.- Quero facer milagres! Terás que vivir con maior estreiteza que os outros homes máis sensatos: os que pretenden enriquecerse nun día viven por longo tempo na pobreza, como ocorre e ocorrerá sempre aos alquimistas, empeñados en crear ouro e prata, e aos enxeñeiros que queren que a auga morta dea vida de continuo movemento a si mesma, ou ao solemne parvo que cre na nigromancia e nos encantamentos.

4 de outubro de 2017

Inicio de ROBOTOMAQUIA

ROBOTOMAQUIA
Angel Arango

O robot das profundidades submarinas atopouse co robot escavador.

- Vin a Atlántida -dixo.

-Ah, si? E como é?

-Azul, verde, amarela, enorme. As casas e os palacios de ouro. Están intactos. Tiñan grandes pontes que unían as cidades. E as xanelas sen cristais. Os seus habitantes eran anfibios.

O robot escavador balanceó a súa cabeza chea de garfos.

-Peixes? -preguntou.

-Fillos de peixes. Vin debuxos nas paredes e tiñan escamas. Os seus rostros, con todo, eran humanos, con grandes ollos azuis, longos cabelos, dentes regulares e brancos. Eran vexetarianos. Tiñan os balcóns sementados de plantas e tamén os teitos e as avenidas e as canles.

O robot escavador encolleuse de peiraos.

...

3 de outubro de 2017

Os templos exipcios dedicados a Ra, deus do Sol

Os templos exipcios dedicados a Ra, deus do Sol.

Durante o V dinastía os reis construíron unha serie de santuarios solares cos que lexitimar a fundación da dinastía que respondía, así, á reinstauración do Sol como deus do mundo, sendo os reis fillos directos deste. Durante este período foi ademais decisiva a influencia dos sacerdotes da cidade de Heliópolis, onde predominaba a teoloxía sobre Ra, deus solar.

A construción do templo de Neuserre, preto de Abusir, atende a estes principios. A partir dos restos arquitectónicos púidose reconstruír a planta do conxunto do santuario. Constaba das mesmas partes que o grupo funerario das pirámides: un templo adintelado no val, unha calzada cuberta que conducía cara a outro pórtico na zona alta e un recinto rectangular aberto ao ceo, onde se elevaba maxestuoso un obelisco. Para acceder ao obelisco debíase franquear un pasadizo, que conducía a unha capela decorada con ronseis. Tras esta chegábase á chaira ou patio. O gran patio era a zona principal, destinada ao sacrificio de animais. Con esta finalidade o chan estaba lousado e provisto de acanaladuras, que conducían o sangue cara a unhas pilas de alabastro. O centro estaba ocupado por un altar, tamén de alabastro, que se completaba con catro mesas circulares para as ofrendas. Outra zona do patio, cara ao oeste, estaba destinada aos almacéns situados en ringleira.

O obelisco era robusto e estaba colocado sobre unha pirámide truncada. De pedra tallada estaba rematado na súa punta polo piramidón. De feito, era o lugar simbólico onde se depositaban os primeiros raios solares ao despuntar o día. Os obeliscos foron interpretados como a continuación dos menhires primitivos. A esta simboloxía hai que engadir outra ligada ao Sol, enunciada por Ernesto Schiaparelli, quen creu que os obeliscos viñan ser como unha prolongación dos raios solares, concentrados no vértice do piramidón para repartirse despois sobre a terra e dotar de vida a todos os elementos da natureza.

No exterior do recinto estaba situada a barca solar, construída con adobe revestido de estuco e pintada con vivas cores. Era o vehículo utilizado polo Sol na súa viaxe polo firmamento. As barcas tiñan un gran valor simbólico e ocupaban un lugar importante en todos os templos.

Durante o Imperio Novo, Tebas converteuse no centro político e relixioso do imperio, polo que o seu tríada de deuses, Amón en primeiro lugar, xunto á súa esposa Mut e o seu fillo Khons, cobraron unha importancia excepcional. En consecuencia, o templo de Amón erixiuse como o núcleo do que dependía unha ampla rede de templos situados nas súas proximidades, nos arredores de Tebas, como os de Karnak e Luxor, e mesmo en zonas máis afastadas.

2 de outubro de 2017

Cita

Aínda que eles sexan cen e nos só un, non significa que teñan razón. 

Einstein.

1 de outubro de 2017

PERO GARCÍA BURGALÉS

PERO GARCÍA BURGALÉS

Don Fernando, pero mi mal digades,
quero-vos eu ora desenganar,
ca ouç'as gentes de vós posfaçar
de cavalgar, de que vos non guardades:
cavalgades pela seest'aquí
e cavalgades de noit'outrossí,
e sospeitan que por mal cavalgades.

Mais rogo-vos ora que mi creades
do que vos ora quero conselhar:
se queredes con as gentes estar,
Don Fernando, melhor ca non estades,
sinher, forçade vosso coraçón
e non cavalguedes tan sen razón,
siquer por vossas bestas, que matades.