20 de febreiro de 2020

Aforismos de Leonardo

392.- A música, polo menos, realiza no seu tempo armónico suaves melodías, compostas de varias voces; pero o poeta vese privado desa distribución harmónica, por razón do carácter sucesivo, e non simultáneo, do seu discurso; así, pois, aínda que a poesía percíbase, como a música, polo sentido do oído, o poeta non pode describir a harmonía da música, porque non goza da facultade de expresar diversas cousas nun mesmo tempo. Esta facultade, pertence tamén á pintura, que compón en conxunto harmónico os diversos membros das súas figuras, o que permite apreciar o seu encanto, xa en común ou en detalle: en común, polo entendemento do todo; e en detalle, polo entendemento dos diversos compoñentes dese todo. Por iso o poeta queda moi detrás do pintor en canto á figuración das cousas corpóreas, e móstrase inferior ao músico na representación das cousas indivisibles.

19 de febreiro de 2020

Novela semanal. Séptima entrega.

O detective arrastra ao camareiro ata os arbustos e empeza a quitarlle o uniforme. Despois fai o mesmo co seu traxe e vístese coa nova roupa. Quédalle un pouco apertado porque o camareiro non monta unha barriga como a súa, pero é o que hai se quere que non o recoñezan os vixiantes. Asegúrase de que o corpo espido do camareiro non queda visible dende a mansión, agocha o traxe detrás dunha árbore para volver máis tarde por el, e toma o camiño cara á terraza. Ao chegar á porta tenta abrila, pero sen éxito porque segue pechada con chave. Empeza a examinala e descobre que non é unha pechadura convencional, senón un lector de impresión dixital, polo que que vai necesitar o dedo do camareiro. Dá media volta para ir buscalo, o cal acaba arrastrado polo céspede ata a porta, en cuxo lector Duchamps coloca un dos dedos índice. Tras dous segundos, escóitase un curto son seguido dunha voz gravada que indica que se abriu a porta. Despois do éxito, o detective leva de novo ao camareiro aos arbustos e antes de deixalo decide darlle outro golpe para asegurarse de que segue durmido. O camareiro empeza a abrir os ollos así que Duchamps ten que darlle outra ronda de hostias ata que queda frito no chan. Cos cotobelos doídos, o detective volve á terraza e a pecha a porta detrás del.

Escóitase un rumor procedente da mansión. Parece que está chegando xente. Teño que marchar de aquí, di Duchamps mentres observa as distintas portas que ten a terraza. Antes de que entre ninguén, xa está tomando unha saída que semella segura. Vai pasando por corredores e escaleiras desorientado e, despois dun cuarto de hora, por fin atopa a sala principal onde está toda a xente. O detective pon os pés en movemento e antes de chegar ao seu destino ve outro corredor que leva á dereita a una sala máis pequena, onde se ven aos camareiros movendo fontes cheas de aperitivos e copas. Un deles está dando ordes e coordinando, o que quere dicir que é o xefe responsable. Sen deterse, o detective continúa cara ao vestíbulo para non ser detectado.

Por fin chega á sala principal. Duchamps está situado no andar superior e tan só o separa a el do resto da xente unha escalinata de mármore con moitas curvas e figuras nos pasamáns. Nótase quen ten cartos, di Duchamps apalpando o material a medida que baixa ao andar inferior. Xa embaixo, Duchamps empeza a camiñar entre a xente e para que non o descubran intenta facer a súa mellor interpretación de camareiro de festa VIP. Ponse dereito, co queixo apuntando cara arriba, sacando o labio inferior para fóra e mirando por riba dos ombreiros da xente. Con isto preparado, o detective-camareiro empeza a saudar á xente falando cun acento pedante: Bonjour Monsieur, oui, oui. Merci por vir á festa. Oulala! A Duchamps éncheselle o peito de pensar no ben que se está camuflando entre a xente. De súpeto, nota unha man que o agarra con forza pola parte traseira do uniforme.

Continuará...

18 de febreiro de 2020

Visto nas redes

 Algún pode ter dúbidas.
Agora que se pode facer leite de arroz, de soxa, de amendoas... igoal tamén dos gatos.

15 de febreiro de 2020

A Coruña onte

Ves a situación do antigo Riazor?

O Centro Universitario de Riazor (daquela Escola de Comercio e logo Escola de Empresariais) tamén é visible, nun entorno totalmente distinto ao de hoxe.

14 de febreiro de 2020

O xadrez é cultura. Anímate a participar!

Nome do Torneo: TORNEO DE XADREZ DE ENTROIDO

Data: Luns 24 de febreiro de 2020.

Lugar: Sporting Club Casino - Rúa Real. A Coruña.

Hora de inicio: 17,00.

Hora de entrega de premios aproximada: 19,30.

Sistema de xogo: Suízo a 5 roldas.

Desempates: A sortear tras a derradeira rolda.

Ritmo de xogo: 15 minutos a finish.

Categorías: Sub14, Sub12, Sub10 e Sub8.
(Aqueles xogadores de categoría superior a sub14 poderán participar no mesmo lugar e horario no XXVIII Torneo Universitario de Xadrez, de carácter aberto, no que haberá un trofeo para o vencedor).

Premios:

Trofeos para os tres primeiros de cada categoría.
(Un só trofeo no caso dos absoluto)
Medalla para todos os participantes.

Inscricións: Abertas ata o xoves 20 de febreiro.
Exclusivamente a través do formulario ligado:

PREME PARA INSCRIBIRSE

Cota: 4 euros.

Advertencia 1: Dacordo coa lexislación vixente é obrigatorio que o participante teña un seguro de accidentes. Por tanto é obrigatorio contar con licencia federativa de xadrez. Se o xogador interesado non está federado debe informarse das posibles opcións na súa escola de xadrez ou no noso correo asociacion@palaestra.net.

Advertencia 2: Os participantes na proba autorizan a publicación dos sus datos persoais nos diferentes medios que a organización considere oportunos para a necesaria difusión do evento (resultados, clasificacións, participantes... etc.) así como a súa presencia nas fotos realizadas cos mesmos propósitos.

A participación leva aparellada a aceptación destas normas.

13 de febreiro de 2020

Aforismos de Leonardo

391.- O poeta non pode pór de manifesto coas súas palabras a verdadeira figura dos membros que compoñen un todo; o pintor, en cambio, mostra as cousas con toda a realidade posible na natureza.
Acontécelle ao poeta como ao músico, que canta el só un anaco composto para catro voces: empeza pola voz de soprano, segue coa de tenor, coa de contralto e a de baixo; pero desta sucesión de voces non resultará a graza da proporcionalidade harmónica, que está encerrada en  tempos armónicos. E fai o tal poeta coma se mostrase un rostro fermoso, parte por parte; non podendo así comunicarnos unha impresión satisfactoria da súa beleza, que consiste ante todo na divina proporcionalidade desas partes, as cales, só obrando en conxunto, producen o sublime acordo que extasía ao contemplador.

12 de febreiro de 2020

Novela semanal. Sexta entrega.

Despois de asegurarse de que ninguén o persigue, Duchamps detense ao lado dunha enorme árbore e apóiase un momento para tomar aire. Que pouco faltou, pensa. Teño que buscar outra forma de entrar. Con sixilo, vaise achegando de novo á mansión. Aí diante queda a entrada pola que non puido pasar, e parece que dese lado non hai máis portas así que tan só queda explorar outras zonas.

Vai rodeando a mansión mantendo una distancia de seguridade fóra do campo de visión do persoal vixilante. A mansión ten fiestras enormes pero ningunha delas está aberta e non vai ser sinxelo abrilas. Nese momento escoita unha porta abrirse. Corre tanto como pode sen facer ruído e colócase detrás duns arbustos a vinte metros dunha terraza enorme anexa á mansión. Está completamente pechada con cristaleiras enormes, o que permite deixar pasar a calor do sol ao mesmo tempo que bloquea o frío vento de Vaillard. Por todas a mesas dispostas con bebidas e comida está claro que parte da festa se vai desenvolver aí pero, de momento, a xente aínda está entrando á mansión e non se ve a ningún invitado. Xunto á porta da terraza está un camareiro fumando durante o seu tempo de descanso. Duchamps sabe quen non vai ter mellores oportunidades para entrar, sobre todo despois do escándalo montado despois de escapar de xeito apresurado.

Se quere entrar ten que pensar nun plan canto antes, pois con cada segundo que pasa o cigarro vai minguando de tamaño. Achegarse a falar con el pódelle parecer raro ao camareiro. Seguramente o camareiro se preguntaría que facía unha persoa agochada entre a matogueira. E se lle digo que estaba cagando? Non, non soa moi elegante para alguén que vén a unha festa coma esta. Empezan a entrarlle os nervios e para desesperación súa ve que o camareiro tira a cabicha ao chan e disponse a abrir de novo a porta. Sen pensalo dúas veces, Duchamps bota a correr en dirección á terraza con todo o que lle permiten as súas pernas. O camareiro dáse a volta ao escoitar uns pasos apresurados e observa a Duchamps correndo na súa dirección, cos brazos e alto e soltados berros de socorro.

Finalizado este pequeno sprint, o detective apóiase nos xeonllos para recuperar o alento mentres o camareiro o mira de forma atónita. Que lle sucedeu?, pregunta o camareiro. Duchamps, que xa respira mellor, responde. Veño correndo porque estou escapando dun tipo moi estraño. Eu estaba desfrutando das plantas que ten o xardín e de súpeto apareceu ese tipo cunha cara de enfado tremendo que pensaba que me ía pegar. E segue por aí?, pregunta nervioso o camareiro. Pois si, eu creo que está por alí, di Duchamps sinalando a unha zona do xardín aleatoriamente. De acordo, déixeme facer unha chamada rápida á sala dos vixiantes para que manden a alguén. O camareiro saca o seu teléfono da empresa e cando está a marcar o número Duchamps decide que é o momento de actuar. Cun gran berro ao estilo karateka propínalle un golpe na caluga que deixa ao pobre condenado desmaiado no chan e nunha posición pouco honorable

Continuará...



11 de febreiro de 2020

Visto nas redes

Parece que algunhas cousas non están craras por si mesmas.

Se fora por aqui pensaríamos que o das sinais é amiguiño dalgún da adminsitración.

10 de febreiro de 2020

Vocabulario médico

abordaxe 





s.f. En cirurxía, vía ou maneira de achegarse a algún órgano ou víscera.

8 de febreiro de 2020

A Coruña onte

Sabías que a estación de buses tiña escaleiras aos lados e non no centro? Unhas para as chegadas e outras para as saídas

6 de febreiro de 2020

Aforismos de Leonardo

390.- Na figuración das cousas corpóreas, a poesía e a pintura, difiren tanto como os corpos desmembrados difiren dos unidos: cando o poeta describe a beleza ou a fealdad dun corpo móstrao membro a membro e en diversos tempos; o pintor faio ver íntegro nun só instante.

5 de febreiro de 2020

Novela semanal. Quinta entrega.

Chegou o día da festa e Duchamps está preparado. Despois de abrochar o derradeiro botón, sae pola porta da casa e abre o coche. Non é ningunha cousa do outro mundo. Un Peugeot 406 do ano 2000 de cor grisácea que, sendo vello, está bastante ben conservado. Xa no asento de piloto, introduce a chave do coche no contacto, faina xirar e nada, o coche non acende. Volve probar outra vez. Nada. Xa está empezando a suar. Vaia xeito de empezar a investigación, di nervioso. Proba por segunda vez, por terceira, por cuarta. Á quinta reacciona! Agarda dez segundos para tomar alento e, xa recuperado do susto, pon primeira marcha e toma o camiño en dirección á festa.

Cando leva vinte minutos conducindo empeza a ver coches de luxo na estrada, que se van multiplicando a medida que se achega ao seu destino. Na distancia empeza a ver unha casa enorme con moitos focos emitindo raios de luz dun lado a outro. Case parece a entrega dos Óscar. Chega á entrada do aparcadoiro pero pasa de largo, pois non quere comprometer a investigación metendo un coche vello e cheo de po entre tanto Ferrari e Lamborghini. Cen metros máis aló atopa un sitio apartado das miradas e aparca o coche. Fai a pé o camiño de volta á mansión e atravesa a entrada dos xardíns. A mansión levántase nun outeiro situado no medio da finca. De estilo clásico, o edificio parece mesmo un castelo dun mundo de fantasía con torres a cada lado. E a senda que leva á mansión tanto ou máis con plantas exóticas por todos lados. Xa non sabe se está en Vaillard ou nunha xungla de África.

Por fin chega á entrada principal. O lugar desborda de xente famosa e o detective comeza a preocuparlle que sospeiten del por ser a única persoa descoñecida da festa. Botando esa idea fóra da cabeza, dá o primeiro paso cara á porta de entrada. Alí está un escolta revisando a lista de invitados para deixar pasar a xente. Primeiro problema que lle cae enriba pois é pouco probable que estea no listado. Hai que probar, pensa el. Xa está a cinco pasos do escolta e quedan tres persoas diante del. Intenta estirar o pescozo de forma disimulada para mirar a lista na procura dalgún nome sen tachar. Quedan dúas persoas por diante. Emmanuel Macaroni, ese nome está libre. Unha persoa diante. Pasa un pano pola cara para secar as gotas de suor. É a quenda do detective. Achégase ao escolta. Nome?, pregunta o axente. Chámome Emmanuel Macaroni, responde o detective sacando o peito para fóra todo o que pode. Eh, ese son seu!, escóitase por detrás. O demo me leve, murmura Duchamps nervioso. O escolta levanta os ollos da lista e antes de que poida facer nada, o falso Macaroni xa sae por patas entre os arbustos.

Continuará...

4 de febreiro de 2020

11 consellos para escribir

Á hora de escribir un texto de creación literaria, trata de seguir este once consellos:

1º- Antes de poñerte a escribir, planifica minimamente o teu traballo:

Pensa antes cal é a historia que vas contar, os personaxes principais da túa narración e os sucesos mais importantes. Poida que mesmo ti xa saibas o final antes de escribir a primeira frase; iso non é malo.

2º- Unha vez que empezos a escribir non te pares:

Mantén a man en movemento. Escribe e escribe contando a historia con detalles. (Irán aparecendo a medida que escribas). Mentres escribas, non te preocupes da puntuación nin da ortografía nin da sintaxe. Iso telo que corrixir ao final, cando xa terminases o teu relato, non mentres escribes.

3º- Mantén de principio a fin o mesmo punto de vista do narrador: 

Non saltes da primeira á terceira persoa, e viceversa, en metade da historia.
Tes que ser capaz de manter un mesmo narrador de principio a fin do teu relato.

4º- Non cambies os tempos verbais

Se pasas do pasado ao presente sen darche conta diso, cometes un erro. Do mesmo xeito que no caso anterior, o salto ao presente nun momento de máxima acción debe ser evitado: “ Entrei no banco e cruceime con Julián. Recoñeceume enseguida. Saio correndo, cruzo a rúa e escóndome no portal”

5º- Non utilices unha linguaxe telegráfica: 

Describe o espazo, as conversacións, os xestos e as accións cunha certa lóxica e extensión. Non sexas langrán. A idea está no teu cerebro, así que pon todos os detalles que poidas.

6º- Evita no posible o abuso de onomatopeias e puntos suspensivos: 

Isto non é un cómic. Na linguaxe oral coloquial teñen un uso fundamental e axudan á comunicación, pero nos textos escritos, as onomatopeias deben ser descritas a través dos seus efectos. No canto de escribir: “ Esther caeu da cadeira Crash! Ai! ” É mellor ler unha descrición: “ A cadeira cruxiu, e rompeu facendo un ruído seco. Esther caeu ao chan, golpeouse na fronte e deu un berro de dor “

7º- Usa adxectivos e adverbios con moderación: 

A partir dunha falsa idea de que o literario é o recargado, barroco e rebuscado, téndese a tratar de imitar cunha linguaxe que soa a “Literario“ aos grandes autores. Evita tamén, sempre que sexa posible, a anteposición de adxectivos aos substantivos. Se eu digo: “ A branca, esponxosa e branda neve caía mansamente sobre o tellado” estou a desperdiciar palabras, porque a neve xa de seu, non ten máis remedio que ser branca, branda, esponxosa e caer mansamente.

8º- Escribe con palabras sinxelas: 

Para contar ben unha historia non é preciso acudir a palabras inusuais nin altisonantes, se non á naturalidade, nin á vivacidade e continuidade das escenas. Se describes a un neno na praia que di: “Oh, papá. Observaches que belo é ese crustáceo que xace baixo os raios do Sol? “ Ninguén llo cre porque ninguén fala así. Falan os personaxes da vida real como lles fas falar a túa aos teus personaxes dentro do texto?

9º- Usa substantivos concretos:

Non se trata de facer tese filosóficas sobre a sociedade, a guerra, ou o amor, senón de contar historias imaxinarias pero concretas, empezando polos nomes propios dos personaxes, locais, rúas e cidades. En lugar de árbore, escribe fresno, piñeiro, acacia...; en lugar de coche escribe Toyota Carina Vermello...; non escribas un pobo senón Sorbas, Carboeiras, Adra...; non un neno, senón Carliños...; non unha flor, senón unha rosa branca...; non unha tenda, senón Electrodomésticos Miro....

10º- Fai que a túa historia teña detalles e movemento:

Un conto case sempre debe “Contar algo” (Unha historia, un conflito, unha escena, un suceso). Fai que ocorran “cousas” (Non necesariamente traxedias), e que os seus personaxes se movan e fagan xestos. Describe usando todos os sentidos (Vista, oído, olfacto...). Nos detalles pequenos, visuais e tanxibles está moitas veces a maxia dunha escena ben descrita que atrapa aos lectores.

11º- Revisa todo cando termines:

Corrixe, modifica, tacha o innecesario, engade detalles e unifica o texto.

3 de febreiro de 2020

Vocabulario médico

ablefaria 






s.f. Ausencia total ou parcial de pálpebras,
conxénita ou adquirida. Tamén se di abléfaron.