21 de xaneiro de 2020

DEZ MANDAMENTOS PARA ESCRIBIR CON ESTILO

DEZ MANDAMENTOS PARA ESCRIBIR CON ESTILO
FRIEDRITCH NIETZSCHE

1. O que importa máis é a vida: o estilo debe vivir.

2. O estilo debe ser apropiado á túa persoa, en función dunha persoa determinada á que queres comunicar o teu pensamento.

3. Antes de tomar a pluma, hai que saber exactamente como se expresaría de viva voz o que se ten que dicir. Escribir debe ser só unha imitación.

4. O escritor está lonxe de posuír todos os medios do orador. Debe, pois, inspirarse nunha forma de discurso moi expresiva. O seu reflexo escrito parecerá de todos os xeitos moito máis apagado que o seu modelo.

5. A riqueza da vida tradúcese pola riqueza dos xestos. Hai que aprender a considerar todo como un xesto: a lonxitude e a cesura das frases, a puntuación, as respiracións; Tamén a elección das palabras, e a sucesión dos argumentos.

6. Coidado co período. Só teñen dereito a el aqueles que teñen a respiración moi larga falando. Para a maior parte, o período é tan só unha afectación.

7. O estilo debe mostrar que un cre nos seus pensamentos, non só que os pensa, senón que sente.

8. Canto máis abstracta é a verdade que se quere ensinar, máis importante é facer converxer cara a ela todos os sentidos do lector.

9. O tacto do bo prosista na elección dos seus medios consiste en aproximarse á poesía até rozala, pero sen franquear xamais o límite que a separa.

10. Non é sensato nin hábil privar ao lector das súas refutaciones máis fáciles; é moi sensato e moi hábil, pola contra, deixarlle o coidado de formular el mesmo a última palabra da nosa sabedoría.

20 de xaneiro de 2020

19 de xaneiro de 2020

17 de xaneiro de 2020

Visto nas Redes

Si no leemos, no sabemos escribir, y si no sabemos escribir, no sabemos pensar.

Unha opinión de Cultura Inquieta.

Ver mais

16 de xaneiro de 2020

Aforismos de Leonardo

387.- Se argües, oh, músico!, de mecánica a pintura, porque opera co exercicio das mans, a música tamén opera co exercicio da boca, aínda que non por conta do sentido do gusto, como o pintor cando utiliza as mans non pon en xogo o sentido do tacto.

15 de xaneiro de 2020

Novela semanal. Segunda entrega

Unha señora pasea o seu cadeliño. O animal deixou un agasallo na beirarrúa e a dona non se  molesta en recollelo. Habíalle cagar no seu portal para que aprendese a señora, pensa o detective. Máis aló, están uns cativos xogando coas novas figuras de acción que recibiron no Nadal. Están correndo polo parque xogando a que están loitando contra os malos. Parece que hai unha discusión; o cativo que ten que facer de malo quéixase de que sempre lle toca a el. Argumenta que estamos nunha sociedade moderna e que os valores actuais comprenden a solidariedade, traballo en equipo e reparto equitativo da carga de traballo. Bueno, se cadra non di iso porque co cristal de por medio non escoita, pero e se fose realmente así? A cabeza de Duchamps non para coas hipoteses. Cousas de detectives.

Xa acabou de comer así que se levanta da mesa e vai pagar á barra. Saca unhas moediñas do peto e entrégallas ao garçon. Sae pola porta e alí está a señora co cadeliño, un chihuahua, deses que son metade medo e metade mala hostia. O detective non lle di nada respecto da caquiña pero dedícalle unha mirada desas que matan; así tamén entenderá a mensaxe. Acto seguido pisa a bosta. Bérralle a señora que leva un susto enorme e o chihuahua empeza a ladrar ata que se solta e lle salta á perna.

Son as 10 da mañá e xa chegou á porta da súa casa. Parece que o can deixou de perseguilo. Nunca tanto deporte na vida fixera. Xa lle volveu abrir o apetito. Dentro ten un bocata de hai tres días, malo será que estea xa podre. Entra na casa, colle o bocata – que non ten a mellor das pintas pero tampouco está fedendo – e séntase no seu escritorio. O detectiva saca a documentación dos catro asasinatos e pégalle unha dentada ao bocata mentres vai repasando as primeiras follas. Realmente non é un caso doado; as vítimas eran famosas pero todas eran queridas pola xente da cidade. Un exfutbolista, un actor de cine, unha esquiadora profesional e un empresario que era dono da maior fábrica da contorna. Nese momento decátase de que lle quedara un cartafol pendente de abrir, un que lle deron na comisaría despois do cuarto asasinato. Un pequeno regalo do xefe de policía que é amigo da infancia. Estira a man dereita e coa punta dos dedos consigue collelo. Xa aberto empeza a ler as os novos documentos.

Continuará...

11 de xaneiro de 2020

Cintos Castrexos.

Un sitio interesante en internet é o espazo de Cerámica Castrexa no Facebook.

A imaxe que acompañamos é ilustradora dun comentario sobre os cintos.

Leer mais

10 de xaneiro de 2020

Visto na rede.

Estivo casada cun coñecido escritor e nesta foto aparece lendo.

Unha coñecida diva que algúns mozos non saben quen é.

9 de xaneiro de 2020

Aforismos de Leonardo

386.- Cantas veces a pintura eterniza o simulacro dunha divina beleza, cuxo orixinal verdadeiro foi destruído en breve espazo pola morte ou o tempo! E a obra do pintor venceu a creación da natureza, a súa mestra.

8 de xaneiro de 2020

Novela semanal. Primeira entrega

Vaillard é unha cidade fermosa situada ao lado dun lago de beleza equiparable. Os días son agradables, sen chegar a ser asfixiantes no verán, aínda que no inverno xa ten o seu. As súas xentes son afables pero algo reservadas. O que podes ter por seguro é que te axudarán se ven que estás necesitado.

Con esta descrición a ninguén lle pasaría pola cabeza pensar que nun día espectacular de maio, sen nubes e cunha temperatura agradable duns 22 ºC levásemos xa catro mortes neste mes. Na radio informan que as catro vítimas morreron de distinto xeito: a primeira morreu acoitelada, a segunda morreu de 3 disparos, a terceira caeu desde un quinto piso e a cuarta morreu afogada. A única coincidencia no modus operandi é a colocación dunha nota coas siglas PR ao carón dos cadáveres, di a persoa ao outro lado da radio. Todas eran persoas notables da cidade pero as investigacións non puideron determinar ningunha relación entre as vítimas. Tampouco sabemos se se trata dun asasino solitario ou dun grupo organizado”.

O detective Duchamps apaga a radio e sae da súa casa. Son as 9 da mañá e, como un ritual que leva facendo 15 anos, vai en dirección ao café Moulin d’Or. Dentro, colle un xornal na barra e séntase na súa mesa favorita. Chega o garçon que lle pregunta que vai pedir e el, xa sen levantar o ollo do xornal, pide o de sempre: café cun croissant. Está lendo as viñetas de humor porque xa ten dabondo coas novas sobre os asasinatos e este é o seu momento de descanso. Este chiste si que está ben, pensa Duchamps. Co seguinte case lle sae o leite polo nariz así que decide pousar o xornal na mesa e observar o que sucede na rúa.

Continuará...

6 de xaneiro de 2020

5 de xaneiro de 2020

Video: e há de vir o apalpador

Interesante video sobre o apalpador e as dúbidas de moitos sobre a súa existencia.


4 de xaneiro de 2020

Fotos Antigas

Do Arquivo do Reino recollemos esta foto.

Si. O que ves ao fondo é a Torre de Hércules.

2 de xaneiro de 2020

Aforismos de Leonardo

385.- Pero o pintor responde e di que o corpo dunha figura, composto dos seus membros non só produce a intervalos armónicos unha sensación de pracer en quen o contempla, senón que esa agradable sensación, suxeita -cando dunha beleza musical trátase- a nacer e morrer neses intervalos, faise, na pintura, permanente por moitísimo tempo; de maneira que a obra pictórica logra conservar viva aquela harmonía de proporcionados membros cuxa duración a natureza con todos os seus recursos non sabería prolongar.

1 de xaneiro de 2020

E chega un novo ano

En 2020 faremos 10 anos de publicación ininterrumpida deste blog e imos facer algúns cambios, para animar a súa lectura. Imos potenciar os temas do patrimonio cultural e medioambiental con ligazóns a outros espazos que en internet loitan nestes campos.
A todos vos, lectores, grazas por seguirnos.